Monika Kostera

Bardzo lubię chodzić wzdłuż rzek, a Ty – stać i patrzeć na rzeki… Czy coś jeszcze?
Dwugłos o przyrodzie i miłości
Monika Kostera i Joanna Średnicka

Tak, psy mają niezwykłą terapeutyczną moc.
Dwugłos o przyrodzie i miłości
Monika Kostera i Joanna Średnicka

Można. Jeśli się jest bezkręgowcem¹. Złożonym żywym organizmom i złożonym systemom nie radzę próbować funkcjonować bez wspierającej ramy, na której opierają się delikatne, powiązane ze sobą elementy.

W naszym kraju i na całym świecie dominuje obecnie zarządzanie, które same siebie lubi przedstawiać jako nowoczesne, a które opiera się na maksymalizacji zysku marginalnego (czyli imperatywu optymalizacji przyrostu zysku) i tak zwanego modelu Shareholder Value.

Prawdziwy pomidor jest dziełem niebiańskim. Po słoweńsku nazywa się paradižnik – pasująca nazwa, prawda?
Dwugłos o przyrodzie i miłości
Monika Kostera i Joanna Średnicka

„Przyznam Ci się, że jestem trochę leśną neofitką. Uczę się go pełniej doświadczać, chłonąć, poznawać”.
Dwugłos o przyrodzie i miłości. Monika Kostera i Joanna Średnicka

Kocham drzewa, bo dają nam prawdziwie bezwarunkową miłość. Nie potrzebują nic, żadnego powodu, nawet więzów krwi, hormonów, żeby kochać. Dwugłos o przyrodzie i miłości – Monika Kostera i Joanna Średnicka.

Agata Bąk, badaczka sztucznej inteligencji z Lęborka, nie istnieje. A jednak zdobyła tytuł Osobowość Roku 2022 w organizowanym przez Dziennik Bałtycki konkursie. Dosłownie – jest nikim i dostała nagrodę za nic. A jednak Agata Bąk to właściwa osoba na właściwym miejscu.

Wielka pisarka science fiction i fantasy, Ursula K. Le Guin powiedziała nie tak bardzo dawno temu, że ludzie będą niedługo bardzo potrzebować pisarzy, bo oni umieją ukazać im inne możliwe systemy społeczne. Jak wiele spośród jej wypowiedzi, były to słowa głębokiej mądrości.

Za czasów Madame Bovary trzeba było mieć wielki talent, by móc być sobą. Jeszcze większy – jeśli się było kobietą. Teraz każdy może.

Jako społeczeństwo, ale też jako jednostki, bardzo nie umiemy się starzeć. Tymczasem przecież właśnie słyszy się zewsząd, że „społeczeństwa się starzeją” i ludzie żyją coraz dłużej. Powinniśmy się nauczyć żyć coraz dłużej.

Po raz pierwszy od dawna głosy proroków zagłady miejscami zagłuszają coachingowe mowy neoliberalnych hurraoptymistów. Uważam jednak, że mylą się jedni i drudzy.