W naszym kraju i na całym świecie dominuje obecnie zarządzanie, które same siebie lubi przedstawiać jako nowoczesne, a które opiera się nawet nie na zasadzie maksymalizacji zysku, lecz maksymalizacji zysku marginalnego (czyli imperatywu optymalizacji przyrostu zysku) i tak zwanego modelu Shareholder Value, czyli definiowania sukcesu organizacji przez wartość, jaką ma dla akcjonariuszy. Tymczasem takie działanie zarządcze krytykowane jest coraz bardziej powszechnie tak ze strony socjologii, filozofii jak i samych nauk zarządzania jako ponoszące odpowiedzialność za obecny poli-kryzys, czyli stan pogłębiających się kryzysów w wielu obszarach życia społecznego i planetarnego.
Dramatyczne zniszczenie żywego ekosystemu planety, rosnące nierówności, permanentne konflikty zbrojne i wojny, powszechne wypalenie społeczne – to są problemy, którym trzeba stawić czoła. Imperatyw wzrostu doprowadził do tego stanu rzeczy, ale degrowth, dewzrost, nie brzmi dla wielu osób angażująco jako hasło mające mobilizować do działania. Filozofowie systemowi tacy jak Bernard Stiegler proponują zamiast tego zmianę sensu wzrostu – zamiast ilościowego, finansowego, proponują wzrost jakości życia. Jako socjolożka zarzadzania myślę, że jest to sensowny i dobry cel na nowe czasy i należy dostroić doń odpowiednie zarządzanie, które pomoże skoncentrować się na tym celu. Zarządzanie dla wzrostu jakości życia – czyli po prostu zielone zarządzanie, bo taki jest kolor życia na naszej planecie.
Zaliczam się do tych naukowców, którzy są przekonani o tym, że zarządzanie naprawdę jest ważne. Ale właśnie dlatego musimy je radykalnie przemyśleć od nowa, by móc się wyzarządzać z katastrofalnej pułapką w jaką się, jako ludzkość, wpędziliśmy zarządzając tak jak w ostatnich dziesięcioleciach. Proponuję zielone podejście, czyli recykling idei już istniejących, trwałych i nastawionych na symbiozę z otoczeniem. Do tego dodam kilka nowych, by pokazać, jak można połączyć klasykę z prawdziwą nowoczesnością. A jednak się kręci!
