Kultura

Własność wspólna może pomóc nam w przezwyciężeniu kryzysu, ale potrzebuje systemowego wsparcia. Chcemy przyczynić się do tego, by dać głos temu, co wspólne. Manifest.

Hiperlokalność jako forma usieciowienia inicjatyw lokalnych stała się możliwa dzięki rozwiązaniom technologicznym z drugiej połowy lat 90. „To my, wszyscy użytkownicy Internetu, jesteśmy zarazem autorami, czytelnikami i dystrybutorami treści; współtworzymy sieć, prowadząc blogi, uaktualniając profile, wrzucając zdjęcia do galerii” – pisze Anna Rogozińska

Tygodniki opinii najbardziej ucierpiały na rozwoju dostępności globalnej sieci, co zmienia nawyki ich czytelniczek i czytelników. Aby do nich trafić, trzeba podjąć ambitny projekt opowiedzenia im o sytuacji życiowej, w jakiej się znaleźli.

Aby zaangażować się w działalność społeczną, większość ludzi potrzebuje wiary, że ich działanie zmieni coś na lepsze. Nakreślenie obrazu, jak taka zmiana mogłaby wyglądać, zwiększa szansę, że ludzie zechcą podjąć niezbędny wysiłek.

Przez media przetoczyła się niedawno fala komentarzy o wypadku w Museum am Ostwall w Dortmundzie, gdzie sprzątaczka „bezpowrotnie zniszczyła” najdroższe dzieło w muzealnej kolekcji: instalację słynnego niemieckiego artysty-prowokatora, Martina Kippenbergera, pt. „Gdy zaczyna kapać z sufitu”.

Na czym polega różnica pomiędzy mową nienawiści a wyrażaniem politycznego gniewu? Jakie zagrożenie stanowi dla współczesnych społeczeństw? Kultura nienawiści powoduje erozję społecznego tabu otaczającego polityczną przemoc i wzmacnia „intuicyjny” światopogląd tłumu.

Czy media publiczne mogą zerwać z uzależnieniem nie tylko od polityki, ale też od pogoni za reklamodawcami?

O polityce kulturalnej rozmawiają Krystian Legierski i Maciej Nowak.