James Meadway

O ile nie wydarzy się jakiś mały cud, pytanie nie brzmi, czy Grexit nastąpi, ale kiedy to się stanie.

Czy luzowanie ilościowe pomoże strefie euro uniknąć groźby deflacji? Niekoniecznie.

Rząd Tsiprasa negocjuje lepsze warunki dla Grecji, a tymczasem Europejski Bank Centralny odcina Grecji dostęp do kredytu. Która strona bardziej blefuje?

Nad strefą euro zawisło widmo deflacji. Dlaczego spadające ceny to niekoniecznie dobra wiadomość?

Najnowsze doniesienia wskazują, iż świat znajduje się na prostej drodze do kolejnego kryzysu finansowego.

Już tylko jeden szok dzieli nas od kolejnego kryzysu – taki werdykt na temat brytyjskiej gospodarki znaleźć można w raporcie opublikowanym przez think tank Jimmy Reid Foundation.

Zwolennicy drakońskich oszczędności chętnie powołują się na przykład krajów bałtyckich. W latach 2008-2009 Łotwa, Litwa i Estonia znalazły się wśród krajów najmocniej dotkniętych przez kryzys. Ale następnie ostro odbiły się od dna. Czy to znaczy, że zaciskanie pasa pomogło im wyjść na prostą?

Pokonanie trwającego kryzysu wydaje się leżeć poza możliwościami chwiejących się przywódców strefy euro.

Rynki chętniej nabywałyby obligacje silnej instytucji europejskiej niż słabszych członków strefy euro. Brak jednak centralnego europejskiego organu władzy, zdolnego zagwarantować ich skuteczność.

Problemy Hiszpanii, podobnie jak Grecji, są tylko częścią znacznie szerszego kryzysu europejskiej gospodarki.

To nie jest kryzys grecki. Ani hiszpański. To jest systemowy kryzys strefy euro, bezpośredni efekt deregulacji sektora finansowego i dysfunkcjonalnej wspólnej waluty. W latach boomu tani kredyt ukrywał rzeczywistą słabość europejskiego systemu, podtrzymywanego przy życiu dzięki kolejnym zastrzykom pożyczek.