ZW

Zielony europoseł Keith Taylor opowiada o standardach traktowania zwierząt w Unii Europejskiej i swoich działaniach na rzecz ich poprawy.

Hasło „reforma KRUS” pełni dziś podobną rolę, jaką co najmniej do końca lat 90. pełniła „prywatyzacja”. Tak jak wówczas prywatyzacja była postrzegana przez znaczną większość sceny politycznej jako proces dobry sam w sobie, przybliżający Polskę do Zachodu, tak teraz jako konieczność traktowana jest reforma KRUS. Czy rzeczywiście jest niezbędna? A jeśli tak, to jaki powinien być jej kierunek?

Nierówności są problemem nie tylko dla związków zawodowych, ale dla ogółu społeczeństwa. Ich narastanie zagraża duchowi solidarności, niezbędnej, aby Unia Europejska mogła istnieć. – Jean Lambert i Romual Jagodziński w rozmowie z „Green European Journal”.

Mierzenie cywilizacyjnego rozwoju wzrostem PKB rozpoczęło się w połowie XX w. Coraz więcej wskazuje na to, że nadszedł już czas na jego porzucenie. Jak inaczej można mierzyć dobrobyt?

Gotowanie stanowi o wartości codziennej diety. Osoby spożywające mało potraw gotowanych częściej chorują, mają słabszą kondycję i żyją krócej niż ci, którzy na co dzień jedzą posiłki gotowane. Prawdę tę znano w Chinach już pięć tysięcy lat temu.

Rynki chętniej nabywałyby obligacje silnej instytucji europejskiej niż słabszych członków strefy euro. Brak jednak centralnego europejskiego organu władzy, zdolnego zagwarantować ich skuteczność.

To, co zakrawa na paradoks, jest w istocie koalicją między polityką zaawansowanego kapitalizmu, artykułowaną w brutalnych cięciach wydatków i odbieraniu uprawnień wymaganych przez memoranda, a konserwatywnymi ideologiami, które przekonują nas, że miejsce kobiet jest w domu, bo natura predestynuje nas do ról żon i matek.

Czy Zielony Nowy Ład faktycznie działa na rzecz zrównoważonego rozwoju? A może rosnące wpływy zielonej ekonomii w ośrodkach władzy dowodzą, że zielone technologie stanowią przede wszystkim okazję do ubicia interesu? I jaka mogłaby być alternatywa dla zielonej gospodarki?

Polskie spory o przeszłość w gruncie rzeczy sprowadzają się do tego, jak wiele dat z historii politycznej powinna zapamiętać młodzież szkolna i o to, czy Polacy byli antysemitami masowo, czy może wyjątkowo. Jan Sowa w „Fantomowym ciele króla” spogląda na polskie dzieje i szuka w nich źródeł naszych kompleksów – i czyni to wyjątkowo przekonująco.