ZW

Użycie polepszaczy sprawia, że deklarowana wartość produktu odbiega od rzeczywistej. Dodając cukier do „soków owocowych” możemy uzyskać intensywniejszy smak przy mniejszej ilości surowca. W przypadku wędlin powszechne jest dodawanie środków wiążących wodę oraz tańszego białka sojowego. „Śmieciowe jedzenie” tylko pozornie jest tańsze – w rzeczywistości kupujemy wszak nie to, za co płacimy.

Obecnie co najmniej 40% wszystkich kobiet mieszka na wsi. W polskim dyskursie publicznym, a także w dyskursie feministycznym kobiety wiejskie nie mają swojego głosu. A jeśli się je dostrzega, to tylko przez neoliberalne okulary przedsiębiorczości i z pominięciem warunków życia na wsi i z wykluczeniem kobiet, które żyją w ubóstwie.

Nominalnie podmiotem kształtującym polską politykę edukacyjną jest Ministerstwo Edukacji, realnie są nim samorządy. I jest to problem, bo część samorządów albo łamie prawo oświatowe, albo je omija. O Karcie Nauczyciela z Magdaleną Kaszulanis, rzeczniczką prasową ZNP, rozmawia Piotr Kozak.

W porównaniu z wielkim miastem skala aktywności mieszkanek wsi jest ogromna. Rzadko mówią o polityce, ale działają w partiach politycznych, kandydują w lokalnych wyborach, pełnią funkcje sołtysów i wójtów. W skali lokalnej mniej liczy się przynależność organizacyjna, bardziej współdziałanie na rzecz lokalnej społeczności.

Są szkoły, w których nauczyciele rumienią się, kiedy mają wypowiedzieć słowo „pochwa” czy „penis”. Młodzież poszukuje wiedzy o seksie w internecie, pornografii i kolorowych czasopismach. Z Anką Grzywacz z Grupy Edukatorów Seksualnych „Ponton” rozmawia Bartłomiej Kozek.

Zwolennicy drakońskich oszczędności chętnie powołują się na przykład krajów bałtyckich. W latach 2008-2009 Łotwa, Litwa i Estonia znalazły się wśród krajów najmocniej dotkniętych przez kryzys. Ale następnie ostro odbiły się od dna. Czy to znaczy, że zaciskanie pasa pomogło im wyjść na prostą?

Jesteśmy ludźmi, którzy podzielają wartości oparte na prawach człowieka. Chcemy swobodnego przepływu osób, a nie wolnego obrotu kapitałem i towarami. Naszym celem jest współpraca i solidarność, a nie konkurencja. Jesteśmy przekonani, że suwerenność żywnościowa to także pierwszy krok ku szerszej zmianie w naszych społeczeństwach.

Czy festiwal Warszawa w Budowie jest protezą? Czy rozmawianie o problemach miasta coś zmienia? I czy jesteśmy fajnym społeczeństwem? Magdalena Mosiewicz specjalnie dla „Zielonych Wiadomości”.

W szkole średniej w Polsce uczyłam przez 4 lata. Właściwie nie do końca wiem, dlaczego się na to zdecydowałam. Wróciłam właśnie z Chin i chciałam mieszkać w rodzinnym mieście. Akurat pojawiła się posada w szkole niedaleko mojego domu. Niewiele myśląc, złożyłam podanie i zostałam przyjęta.