Felietony

Jestem sceptyczny wobec polityki budowanej na narracjach tożsamościowych. Bardziej przekonuje mnie myślenie i polityka oparta na praktyce wspólnego życia – o problemach ze śląskością i polskością pisze Krzysztof Nawratek.

Świat, w którym głównym beneficjentem środków wypracowywanych przez społeczeństwo, są wąskie elity finansowe i rządowe, jest światem postawionym na głowie. Próbą zaradzenia tej sytuacji jest idea Food Not Bombs.

W Warszawie trwa konferencja klimatyczna Narodów Zjednoczonych, a Radkowi Gawlikowi śni się niskoemisyjna Polska…

W internecie toczy się wymiana, a właściwe bardzo często wojna poglądów – wojna najostrzejsza, gdy anonimowa. Chroniący środowisko i przyrodę, zwani dziś potocznie ekologami, nie mają dobrych notowań…

Pewnego wieczoru do studentów i studentek Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach dotarła błaha – zdawałoby się – wieść: „Panu Tomkowi nie przedłużyli umowy”. To był grom z jasnego nieba.

W czasach słusznie minionych teatr był polityczny. Mimo iż na scenie królowała głównie klasyka, widzowie z zapartym tchem śledzili przedstawienie, w każdym słowie czy geście dopatrując się aluzji wymierzonych we władze. Teatr był ostoją niezależności. W dzisiejszych czasach polityka (ta prawdziwa) coraz rzadziej pojawia się na teatralnej scenie, za to chętnie gości za kulisami.

Wszędzie mówią, że Polacy się nie angażują. I że to niedobrze. Bardzo się więc ucieszyłam, kiedy na dzielnicowym spotkaniu informacyjnym w sprawie śmieci zobaczyłam 400-500 osób. Nie zmyślam sobie tego. Liczyłam rzędy i mnożyłam przez krzesła, czekając na spóźnioną ważną panią z urzędu miasta.

Dziś mam zamiar podzielić uwagę pomiędzy wydarzenia dziejące się w Katowicach i Gdańsku. Najpierw Gdańsk, a raczej echa tego, co zmalowano w Gdańsku.

To już przesądzone, że taką planetę dla siebie i potomków naszych wypracujemy, jaką praca nasza ją uczyni – piszą Aleksandra Jasińska-Kania i Zygmunt Bauman z okazji 1 Maja.