Felietony

Szanowni państwo, nie jestem jakąś wybitną ekspertką, nie należę do żadnej partii. Jednak pamiętam rządy ekspertów, teraz mówi się o rządzie technicznym – być może znalazłoby się tam miejsce dla autorki technicznego programu reformy edukacji?

Nie dotarliśmy niestety do debaty o modelu transformacji. Debat w ogóle nie było. Pod koniec zajęć ostatnia osoba recytowała podstawowe informacje dotyczące planu Balcerowicza.

Igrzyska olimpijskie w Londynie – zakończone! W klasyfikacji medalowej Polska zajęła znakomite dziewiąte miejsce, zdobywając 36 medali, w tym 14 złotych, 13 srebrnych i 9 brązowych. Oczywiście mowa o Paraolimpiadzie – igrzyskach sportowców niepełnosprawnych. W tamtych dla pełnosprawnych było trzydzieste miejsce, a nie dziewiąte, medali było ponad trzyipółkrotnie mniej, w tym złotych – siedmiokrotnie mniej.

Wszyscy wiemy, co się stało: sąd w Moskwie skazał trzy dziewczyny z punkrockowego zespołu Pussy Riot (Bunt Cipek) na dwa lata łagru za odśpiewanie w cerkwi utworu „Bogurodzico, przegoń Putina”. Za co konkretnie sąd skazał 22-letnią Nadieżdę Tołokonnikowa, 24-letnią Marię Alochinę i 29-letnią Jekatierinę Samucewicz? Za „chuligaństwo motywowane nienawiścią religijną”.

Pozytywną pozostałością po EURO będzie dobra opinia o Polsce i Polakach. To ważne i teraz trzeba będzie umieć to wykorzystać. Pozytywne jest też to, że po raz pierwszy polscy kibice nie zaszczuli zbiorowo przegranej reprezentacji, która starała się i grała podług sił swoich. Negatywną konsekwencją jest niestety trwałe zepchnięcie na drugi plan całej reszty sportu.

Wszyscy znamy ten dialog. Odbył się na antenie radia, którego nie będę reklamował. Ponieważ jakoś po ludzku lubiłem Kubę Wojewódzkiego z jego przewrotnymi, inteligentnymi błazeństwami, staram się zrozumieć, co się stało. Staram się więc odwalić robotę za chłopaków, bo oni, zamiast się zastanowić nad sobą, zajęci są obroną przez atak. Nie jestem idiotą, żeby liczyć na autorefleksję Figurskiego, ale liczę na autorefleksją Kuby Wojewódzkiego. Mam prawo do swojej porcji naiwnej wiary w ludzi.

To niesamowite uczucie, gdy stoi się w biało-czerwonym tłumie w strefie kibica, gdy siedzi się ramię w ramię na rozkołysanej trybunie stadionu i wraz z tysiącami innych kibiców skanduje się: Polskaaa! Polskaaa!!! Czujemy niecodzienny dreszcz, gdy pozdrawiamy na ulicach tych, co podobnie jak my, noszą barwy i godło. „Tu, w strefie, czuć patriotyczną WSPÓLNOTĘ!” – powiada dziennikarka, i widać, że sama jest oszołomiona tym nieznanym zjawiskiem.

Gdyby odtworzyć sieć lokalnych bibliotek, i zapełnić je nadprodukowanymi podobno absolwentami wyższych uczelni, być może za kilkanaście lat zaobserwowalibyśmy wzrost liczby zarówno kupujących bilety na mecze, jak i bilety do filharmonii.

Postanowiłem dziś zdeptać flagę i napluć na godło. Grecjaaaa! Biało-nie-bies-cy!!! Niech pęknie ten nasz narodowy balon napompowany do granic wytrzymałości nacjonalistycznym smrodem, niech z hukiem eksploduje, zachłyśnijmy się wszyscy jego zawartością i zwymiotujmy wspólnym, narodowym, oczyszczającym rzygiem. Bo to być może jedyna droga do oprzytomnienia.