Prawa kobiet

Ktoś kiedyś powiedział, że „wieś dzisiaj jest już inna”. Zdecydowanie bardziej nowoczesna. Zmienia się też status kobiet, które coraz lepiej czują się w lokalnej sferze publicznej i coraz częściej pełnią funkcje przywódcze.

Członkinie Konferencji Przywództwa Zakonnic (Leadership Conference of Women Religious, LCWR) ogłosiły, że będą kontynuować rozmowy z dostojnikami Kościoła, ale „mogą zmienić zdanie”, jeśli „będą zmuszane do narażenia na szwank swojej misji”.

Neoliberalizacja Europy, neoliberalizacja ekologii, neoliberalizacja równości płci… i kilka konstruktywnych kontrpropozycji. Druga (i ostatnia) część relacji Bartłomieja Kozka z krakowskiej konferencji o feministycznej makroekonomii.

Czy Unia Europejska może stanowić inspirację dla innych regionów świata? A może odwrotnie – to Europejczycy powinni się dziś uczyć z doświadczeń krajów globalnego Południa? Pierwsza część relacji Bartłomieja Kozka z konferencji o feministycznej makroekonomii.

Obecnie co najmniej 40% wszystkich kobiet mieszka na wsi. W polskim dyskursie publicznym, a także w dyskursie feministycznym kobiety wiejskie nie mają swojego głosu. A jeśli się je dostrzega, to tylko przez neoliberalne okulary przedsiębiorczości i z pominięciem warunków życia na wsi i z wykluczeniem kobiet, które żyją w ubóstwie.

W porównaniu z wielkim miastem skala aktywności mieszkanek wsi jest ogromna. Rzadko mówią o polityce, ale działają w partiach politycznych, kandydują w lokalnych wyborach, pełnią funkcje sołtysów i wójtów. W skali lokalnej mniej liczy się przynależność organizacyjna, bardziej współdziałanie na rzecz lokalnej społeczności.

Są szkoły, w których nauczyciele rumienią się, kiedy mają wypowiedzieć słowo „pochwa” czy „penis”. Młodzież poszukuje wiedzy o seksie w internecie, pornografii i kolorowych czasopismach. Z Anką Grzywacz z Grupy Edukatorów Seksualnych „Ponton” rozmawia Bartłomiej Kozek.

To, co zakrawa na paradoks, jest w istocie koalicją między polityką zaawansowanego kapitalizmu, artykułowaną w brutalnych cięciach wydatków i odbieraniu uprawnień wymaganych przez memoranda, a konserwatywnymi ideologiami, które przekonują nas, że miejsce kobiet jest w domu, bo natura predestynuje nas do ról żon i matek.

Cięcia budżetowe w Wielkiej Brytanii mają twarz kobiety. To twarz matki z dzieckiem na utrzymaniu. Matki, która jeśli jeszcze ma pracę, może ją stracić nie z własnej winy w ciągu następnych kilku lat. To praca nisko płatna, w niepełnym wymiarze godzin… Czy kobiety obrywają rykoszetem czy może jest to część szerszego planu?