ZW

Polityka spójności, czyli zmniejszania dysproporcji między różnymi regionami, należy do najważniejszych celów Unii Europejskiej. W ramach dyskusji nad założeniami unijnego budżetu na lata 2014-2020 pojawia się pytanie, jak dostosować ją do wyzwań współczesności. Przede wszystkim: w jaki sposób zazielenić te fundusze?

Kiedy przeprowadziłam się do Poznania, zewsząd słyszałam: etos Poznania, etos poznaniaków. Na poznaniaku można polegać, gdyż: poznaniak planuje realistycznie, wykonuje metodycznie, a zysku nie przejada, bo oszczędza. Poznaniak nie trwoni jedzenia, pieniędzy, jest schludny, przywiązany do zasad, a nowości wprowadza na równi z kultywowaniem sprawdzonym reguł. Poznaniak buduje tym swoją zamożność, a ta buduje zamożną społeczność…

W Melbourne od 106 lat nieprzerwanie wygrywała Partia Pracy. Jak to się stało, że w ostatnich wyborach mieszkańcy Melbourne wybrali zielonego posła? Opowieść Adama Bandta.

Obowiązek „wariantowania” inwestycji miał chronić przyrodę i lokalne społeczności, ale w polskiej praktyce zamienia się w narzędzie do wzniecania wojen między sąsiadami.

Moda na zamknięte śmietniki to miniatura mody na zamknięte osiedla. Niektóre wspólnoty wykupują pas trawnika i chodnika pod blokiem, by się ogrodzić i odgrodzić, nawet za cenę braku dojazdu dla karetki pogotowia. Jak się nie da ogrodzić chodnika – zagrodźmy choć śmietnik, jako wspólnota mamy do tego prawo.

Badaczki feministyczne biorą na warsztat tematy, o których w głównym nurcie często się zapomina. Na przykładzie najnowszych badań nad funkcjonowaniem Specjalnych Stref Ekonomicznych dobrze widać, jak łączą spojrzenie z lotu ptaka z uwzględnianiem perspektywy i doświadczenia jednostek.

Pierwsze miasto w Polsce, które idąc w ślady brazylijskiego Porto Alegre.wprowadziło budżet obywatelski, to niewielki, liczący niespełna 37 tys. mieszkańców Sopot. Pomysłodawcą była Sopocka Inicjatywa Rozwojowa – nieformalna grupa mieszkańców, która przekonała do tej idei radnych.

Własność wspólna może pomóc nam w przezwyciężeniu kryzysu, ale potrzebuje systemowego wsparcia. Chcemy przyczynić się do tego, by dać głos temu, co wspólne. Manifest.

W szkole architektury na Uniwersytecie w Plymouth, gdzie pracuję, widać zmianę w tym, co i jak studenci projektują. Moi studenci mierzą się z ideami takimi jak reindustrializacja czy uprawa żywności w miastach. Rozmawiamy o recyklingu, o odpadach, o brudzie, o tym, że nie wstydzimy się przemysłu w mieście, bo nie wstydzimy się pokazać pracy, znoju i technologii.