ZW

O dostępności mieszkań i płacy umożliwiającej godne życie z Darrenem Johnsonem, radnym Londynu z ramienia Partii Zielonych Anglii i Walii, rozmawia Bartłomiej Kozek.

Porażająca jest skuteczność wyspecjalizowanych kancelarii i firm skupujących prawa i roszczenia do nieruchomości. Odzyskiwanie kamienic stało się dla nich dochodowym biznesem. „Trzęsą miastem” kosztem lokatorów i interesu Warszawy. Urzędnicy pozostają im przychylni i nie zadają kłopotliwych pytań.

Czy przed 1989 rokiem ktoś poza partyjnym betonem odważyłby się oburzać na „roszczeniowość” pracowników? Dziś każą nam się cieszyć, że w ogóle mamy pracę, i modlić, by pracodawca nam za pracę zapłacił.

Pocztówka z prostym rymem częstochowskim „Prąd z atomu w każdym domu” znalazła się pewnego dnia na moim biurku. Do dziś nie wiem kto zrobił mi taki dowcip, ale pocztówkę, wyprodukowaną ze środków Ministerstwa Gospodarki, ku przestrodze zostawiłam. I tutaj mniej więcej moje poczucie humoru się kończy.

Politykę zaciskania pasa promuje się w Europie jako sposób na odzyskanie konkurencyjności i powrót na ścieżkę wzrostu gospodarczego. Jej wdrażanie w nieproporcjonalny sposób dotknęło edukację, a pod jej płaszczykiem przemyca się ideologicznie motywowaną chęć prywatyzacji tego sektora. Jakie będą długofalowe skutki takich działań?

Czy kryzys oznacza odłożenie na później marzeń o stworzeniu w Europie milionów zielonych miejsc pracy na później? A może jest wręcz przeciwnie? Może nie tylko nie jest za późno na zielony wzrost, ale jest on jedyną prawdziwą alternatywą dla społecznie nieakceptowanej i nieskutecznej polityki oszczędności? Trzecia, ostatnia część relacji Łukasza Molla z rady EPZ w Kopenhadze.

Wakacje to okres politycznych przegrupowań. Wraz z zakończeniem Euro 2012 i przeminięciem emocji związanych z podwyższeniem wieku emerytalnego ukształtowała się nieco inna niż do tej pory tektonika polskiego systemu politycznego.

Cięcia budżetowe w Wielkiej Brytanii mają twarz kobiety. To twarz matki z dzieckiem na utrzymaniu. Matki, która jeśli jeszcze ma pracę, może ją stracić nie z własnej winy w ciągu następnych kilku lat. To praca nisko płatna, w niepełnym wymiarze godzin… Czy kobiety obrywają rykoszetem czy może jest to część szerszego planu?

„Europejski model społeczny się skończył” – twierdzi szef Europejskiego Banku Centralnego Mario Draghi. Ale czy naprawdę państwo opiekuńcze jest nie do obrony w erze zglobalizowanego kapitalizmu? Jaką rolę w przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu może odegrać zielona gospodarka? Czy duński model flexicurity można zastosować w całej Europie? Druga część relacji Łukasza Molla z rady EPZ w Kopenhadze.