Europa

Lobbing 350 organizacji reprezentujących interesy rynków finansowych w Brukseli odgrywa ważną rolę w budowaniu wśród europejskich polityków i polityczek przekonania o bezalternatywności neoliberalnego kapitalizmu. Czy jest na to sposób?

Neoliberalizacja Europy, neoliberalizacja ekologii, neoliberalizacja równości płci… i kilka konstruktywnych kontrpropozycji. Druga (i ostatnia) część relacji Bartłomieja Kozka z krakowskiej konferencji o feministycznej makroekonomii.

W powszechnym przekonaniu wstąpienie do Unii Europejskiej stworzyło dogodne warunki dla modernizacji polskiego rolnictwa. Do końca maja br. na wieś trafiło ponad 139 mld zł. Efekty widać gołym okiem. Niestety w tym zachwycie nad bogacącą się wsią umyka szereg negatywnych zjawisk, które są skutkiem zachodzących przemian.

Czy Unia Europejska może stanowić inspirację dla innych regionów świata? A może odwrotnie – to Europejczycy powinni się dziś uczyć z doświadczeń krajów globalnego Południa? Pierwsza część relacji Bartłomieja Kozka z konferencji o feministycznej makroekonomii.

Strefa euro jest niedokończonym projektem. Nie można mieć unii walutowej bez unii fiskalnej. Jak wskazują dotychczasowe doświadczenia, rozdzielenie rządu od suwerennej waluty jest sytuacją nie do utrzymania – musi prowadzić albo do unii fiskalnej, albo do rozpadu – mówi Dimitri B. Papadimitriou w rozmowie z Bartłomiejem Kozkiem.

Obecny kryzys jest konsekwencją przyjęcia niezrównoważonych na dłuższą metę modeli wzrostu oraz skrajnej deregulacji systemu finansowego. Model wzrostu gospodarczego strefy euro przed r. 2008 był dwutorowy. Z jednej strony były państwa północnej Europy, opierające gospodarkę na eksporcie. Z drugiej – państwa położone na peryferiach, opierające gospodarkę na długu.

Pokonanie trwającego kryzysu wydaje się leżeć poza możliwościami chwiejących się przywódców strefy euro.

Nierówności są problemem nie tylko dla związków zawodowych, ale dla ogółu społeczeństwa. Ich narastanie zagraża duchowi solidarności, niezbędnej, aby Unia Europejska mogła istnieć. – Jean Lambert i Romual Jagodziński w rozmowie z „Green European Journal”.

Rynki chętniej nabywałyby obligacje silnej instytucji europejskiej niż słabszych członków strefy euro. Brak jednak centralnego europejskiego organu władzy, zdolnego zagwarantować ich skuteczność.