Tematy

UEFA Euro 2012 dają nam bardzo dobrą okazję, aby patrząc z dołu przeanalizować powiązane ściegi władzy (państwo, kapitalizm, patriarchat) i spiąć razem to, co rozproszone w szczegółach czy w osobno traktowanych wątkach.

Ostatnie 20 lat przebiegało w Afryce pod znakiem walki z zaszłościami kolonializmu i odzyskiwania przez Afrykanów własnej tożsamości. Piłka nożna odgrywa istotną rolę w tym procesie.

„Stworzyłyśmy zupełnie nowy standard, wypracowałyśmy własną unikalną formę ekspresji obywatelskiej w oparciu o odwagę, kreatywność, skuteczność i szok. Pokazujemy, że ruch obywatelskich może wpływać na opinię publiczną.”. Tak mówią o sobie uczestniczki Ruchu Kobiecego FEMEN – jednego z najważniejszych dziś radykalnych ruchów społecznych w Europie i być może na świecie.

„Nie ma darmowych obiadów” – jak zauważa Raj Patel, autor „Wartości niczego”, to neoliberalne powiedzenie stosuje się nie tam, gdzie się powinno. Żyjemy w świecie ograniczonych zasobów naturalnych, usilnie starając się o tym zapomnieć.

Nie przyłączę się do grona malkontentów. Euro 2012 naprawdę daje Polsce szansę na modernizację. Ale tylko od nas zależy, czy ją wykorzystamy.

Biorąc pod uwagę, że losy ACTA wciąż ważą się w Europarlamencie, a także mając w pamięci sytuacje z ubiegłego roku związane z próbami przyjęcia ustawy o nasiennictwie, warto zastanowić się nad związkiem między ACTA a GMO, a także samym procesem patentowania technologii rolniczych.

Mówi się, że w Polsce mamy dziś 40 milionów selekcjonerów. Ochoczo wypowiadamy się o piłce nożnej zwłaszcza po klęsce polskiego futbolu, jaką jest ostatnie miejsce w grupie na Euro 2012. Zamiast rozwodzić się nad tym, kto co zawalił na boisku, jakie błędy popełnił selekcjoner i dlaczego należy jeb** PZPN, lepiej na kondycję polskiego futbolu spojrzeć przez pryzmat modelu rozwojowego à la „Polska 2030”.

Euro 2012 ma szansę stać się najbardziej ekologiczną imprezą w historii. Tak zachwalają ją ludzie odpowiedzialni za jej przygotowanie. Czy za tymi deklaracjami idą konkretne działania, czy jest to tylko nie do końca uczciwa promocja wizerunku?

To niesamowite uczucie, gdy stoi się w biało-czerwonym tłumie w strefie kibica, gdy siedzi się ramię w ramię na rozkołysanej trybunie stadionu i wraz z tysiącami innych kibiców skanduje się: Polskaaa! Polskaaa!!! Czujemy niecodzienny dreszcz, gdy pozdrawiamy na ulicach tych, co podobnie jak my, noszą barwy i godło. „Tu, w strefie, czuć patriotyczną WSPÓLNOTĘ!” – powiada dziennikarka, i widać, że sama jest oszołomiona tym nieznanym zjawiskiem.