Ekologia

Przez ostatnie dekady rynki inwestowały w szkodliwe dla środowiska gałęzie gospodarki, takie jak sektor paliw kopalnych czy spekulacje finansowe. Napędzały one niezrównoważony rozwój i kto wie, czy na naszych oczach nie tworzą właśnie kolejnej bańki – tym razem węglowej.

Recepty, które narzuca się Grecji jako sposób na wyjście z kryzysu, oparte są na wątpliwych ekonomicznych dogmatach. Ale kryzys to również szansa na ekologiczną transformację gospodarki.

W miarę szybko postępującej urbanizacji miasta będą stawać się coraz ważniejszym elementem przejścia w stronę gospodarki niskowęglowej. Mogą odegrać w nim rolę wiodącą, pracując nad stworzeniem miejskiej gospodarki cyrkularnej i slow economy.

Wielu mieszkańców wsi zdaje sobie sprawę z potrzeby poprawy jakości żywienia i systemów dystrybucji żywności. Potrzeba wzmocnienia istniejącego sektora ekologicznych gospodarstw rolnych oraz wsparcia dla ekologizacji tych gospodarstw, które są dziś oparte na wysokim stopniu chemizacji.

Zielona transformacja gospodarki wymaga od nas również stawiania pytań o to, w jaki sposób funkcjonują i do kogo należą nasze miejsca pracy.

Czy słyszeliście o gazie łupkowym? Czy słyszeliście o technologii wydobycia? Czy słyszeliście o proteście rolników w Żurawlowie?

Transformacja ekologiczna dzieje się na naszych oczach – nawet jeśli partie ekologiczne wolałyby, żeby zachodziła szybciej.

Gospodarka oparta na wzroście dociera właśnie do swych granic. Ale czy istnieje dla niej alternatywa?

Główny nurt debaty o zmianach klimatu skrupulatnie omija ekonomiczne przyczyny globalnego ocieplenia, w tym związek między akumulacją węgla w atmosferze a akumulacją kapitału. Nie widzi także klimatu z perspektywy ludzi.