Euro 2012 ma szansę stać się najbardziej ekologiczną imprezą w historii. Tak zachwalają ją ludzie odpowiedzialni za jej przygotowanie. Czy za tymi deklaracjami idą konkretne działania, czy jest to tylko nie do końca uczciwa promocja wizerunku?

To niesamowite uczucie, gdy stoi się w biało-czerwonym tłumie w strefie kibica, gdy siedzi się ramię w ramię na rozkołysanej trybunie stadionu i wraz z tysiącami innych kibiców skanduje się: Polskaaa! Polskaaa!!! Czujemy niecodzienny dreszcz, gdy pozdrawiamy na ulicach tych, co podobnie jak my, noszą barwy i godło. „Tu, w strefie, czuć patriotyczną WSPÓLNOTĘ!” – powiada dziennikarka, i widać, że sama jest oszołomiona tym nieznanym zjawiskiem.

W ciągu ostatnich 20 lat nie mieliśmy do czynienia ze zmianą paradygmatu i nadal dominują niezrównoważone modele rozwoju. Wzrost gospodarczy wciąż jest podstawowym wskaźnikiem rozwoju w oficjalnych statystykach. Monika Kalinowska z Polskiej Koalicji Social Watch w rozmowie z Bartłomiejem Kozkiem.

Pozwoliliśmy rządowi sprzedać Euro 2012 jako projekt w interesie nas wszystkich. Podczas gdy my woleliśmy zajmować się sobą. Dziś społeczeństwo przeżywa Euro 2012, podczas gdy ci z nas, których ta impreza drażni lub nie interesuje, stoją na uboczu.

Gdyby odtworzyć sieć lokalnych bibliotek, i zapełnić je nadprodukowanymi podobno absolwentami wyższych uczelni, być może za kilkanaście lat zaobserwowalibyśmy wzrost liczby zarówno kupujących bilety na mecze, jak i bilety do filharmonii.

W czerwcu nasz kraj gości największą w Europie imprezę sportową – Euro 2012. Jest to powód do radości dla wielu kibiców, polityków oraz firm widzących okazję do zarobku, choćby na gadżetach.

W Amazonii niezbędna jest reforma rolna, wprowadzająca nowy model użytkowania ziemi i surowców. Taka reforma mogłaby oprzeć się na zrównoważonej eksploatacji zasobów naturalnych i szacunku dla tradycyjnych wspólnot i różnych form życia społecznego autochtonicznej ludności.

Mistrzostwa Europy w piłce nożnej promowane są jako święto futbolu. Krytyka tej wielkiej imprezy traktowana jest jako próba wykorzystania sportu dla celów politycznych. Takie podejście miałoby sens, gdyby piłka nożna była tylko zwykłą rozrywką. Dla kogoś, kto nie interesuje się piłką na co dzień, może być zaskoczeniem, że świat piłkarski jest dużo bardziej skomplikowany. A polityka od zawsze jest jego częścią.

W czwartkowy wieczór 10 maja odbyła się w warszawskim Nowym Wspaniałym Świecie debata promująca wydaną przez Krytykę Polityczną książkę Haralda Welzera „Koniec świata, jaki znaliśmy”. Poza autorem wziął w niej udział publicysta „Polityki” Jacek Żakowski, oraz przewodnicząca Zielonych Agnieszka Grzybek.