Benoît Lechat

Rodzice uczyli mnie, że jesteśmy tym bardziej ludzcy, im więcej znamy języków. Ucząc się nowej mowy zmuszeni jesteśmy do zanurzenia się w świat odrębnych, politycznych wrażliwości.

Wyzwanie klimatyczne nie powinno być uznawane wyłącznie za problem ekologiczny. Należy je raczej uznać za kwestię społeczną.

Pora przedyskutować podwójne znaczenie „trwałego rozwoju demokracji” – zdolności systemów demokratycznych do tego, by mieć trwały charakter, a także zdolności demokratycznych systemów reprezentacyjnych do zmierzenia się z wyzwaniami ekologicznymi.

Europejskie przebaczenie jest rzeczywistością. To jednak rzeczywistość bardzo wrażliwa, niekompletna i powiązana z ogromną odpowiedzialnością.

O trzech manifestach i zawartych w nich pomysłach naprawy strefy euro pisze Benoît Lechat.

Jednym z głównych wniosków mijającej kadencji Parlamentu Europejskiego jest to, że skończyły się dni „łatwej polityki”. Przeszliśmy do ery twardej polityki. Z kim – i o co – walczyli europejscy Zieloni?

Nauczki z poprzednich kryzysów wydają się dziś zapomniane; sektor finansowy nie przestaje rosnąć – a wraz z nim zagrożenie, jakie stanowi dla gospodarki i planety. Zieloni muszą skupić swą energię i pomysłowość na tym, by go okiełznać.

Zazielenienie przemysłu stanowi klucz do do tego, byśmy mogli powstrzymać zmiany klimatu i zachować kwitnące społeczeństwo. Aby to osiągnąć, potrzeba nam nowego podejścia do środowiska.

Europa mierzy się z rosnącym poziomem nierówności. Wiele krajów południa Europy stoi w obliczu katastrofy humanitarnej. Kryzys zadłużenia zaostrzył się wskutek polityki zaciskania pasa. Potrzebujemy zmiany kierunku prowadzonej przez Unię Europejską polityki – mówi Fintan Farrell, dyrektor Europejskiej Sieci Przeciwdziałania Ubóstwu w rozmowie z „Green European Journal”.

Zieloni chcą zmienić kierunek unijnej Wspólnej Polityki Rolnej (WPR) tak, by była bardziej zielona – gdyż tylko wtedy będzie ona miała przyszłość. Pilnie potrzebny jest długofalowy projekt, stojący w opozycji do wielkiego agrobiznesu. Współtworzyć powinni go ci, których najbardziej dotyczy: rolnicy.

Dlaczego Zieloni muszą na nowo odkryć i przemyśleć ideał równości w kontekście kryzysu ekologicznego i gospodarczego? I jakie wyzwania się z tym wiążą?

W jaki sposób zielone partie polityczne mogą wpłynąć na długofalową dyskusję na temat kształtu polityki i gospodarki w świecie bez wzrostu gospodarczego? Czy możliwe jest wyobrażenie sobie takiej sytuacji, w której Zielony Nowy Ład pozwala nam na wyjście z kryzysu w krótkim czasie, a w dłuższej perspektywie – na przejście do bezwzrostowej gospodarki?