Komentarze do: Świat według prekariusza

Autor: Bartłomiej Kozek

Bartłomiej Kozek — Fri, 06 Jan 2012 15:33:09 +0000

„Pracy jest mnóstwo”? Popatrzmy na badania Eurostatu: aktualny poziom bezrobocia wg metody BAEL 10% (powiedzmy, że wysoki, ale nie szokujący), a poziom zatrudnienia w wieku 15-64? W 2010 unijna średnia wyniosła 64,1%, w krajach skandynawskich, Austrii czy Holandii potrafiła wynieść ponad 70%. W Polsce? 59,3%. No ale wystarczy porównać poziom polityki społecznej, w tym polityki rynku pracy w tych krajach i nad Wisłą, by uzyskać odpowiedź na pytanie, czemu tak jest i czy wina leży bardziej po stronie młodych, czy polityki państwa.

Osobiście nie spotkałem osoby, która oczekiwałaby pełnego realizowania swoich zainteresowań w pracy. Co więcej, obserwuję na ile kompromisów, związanych nie tylko z pracą, ale i z jakością życia (czasem wolnym, jakością nauki, dostępem do kultury) są gotowe podjąć, żeby… no cóż, raczej utrzymać się na powierzchni niż mieć jakieś perspektywy na rozwój.

Alternatywa „roszczeniowy-odpowiedzialny” jest dla takich osób już nie tylko krzywdząca – jest zwyczajnie obraźliwa. Tak jakby nie można było od instytucji publicznych – do których osoby młode również się dokładają – oczekiwać pomocy we właściwie najtrudniejszym momencie ich życia – przechodzenia z dzieciństwa w dorosłość. Myślę, że wiele osób nie umierałoby za etat, gdyby miało perspektywę sięgającą dalej niż praca w kawiarni po kilku latach intelektualnego wysiłku, który w ten sposób się marnuje.

Autor: klakson

klakson — Fri, 06 Jan 2012 15:06:34 +0000

Zarówno w tekście artykułu, jak i w komentarzach:
zdumiewa mnie brak poczucia realizmu u piszących.

Proszę nie traktować tego jako przytyk. Mam 35 lat i pamiętam, jak niewiele wiedziałem o funkcjonowaniu państwa i gospodarki, kiedy kończyłem studia.

Pracy jest mnóstwo, miejsc/stanowisk do obsadzenia jeszcze więcej. Nie ma jednak szans, aby:
1. pracować tam, gdzie można realizować 1:1 swoje zainteresowania. Trzeba iść na kompromis.
2. studia doktoranckie: po co tylu doktorów, skoro studentów będzie coraz mniej? z drugiej strony: jeśli jesteś w czymś dobry, to rób to -świat to doceni. Pieniądze się pojawią, z czasem

Polecam zmianę mentalności: z roszczeniowej (punkt widzenia pracownika) na odpowiedzialną za swoje życie.
To odświeżające doświadczenie… choć jak napisałem na początku: trudne w wieku ok. 23-24 lat.

Szkoła, wychowanie, studia: niestety, tam nie dostaniesz innych wskazówek niż to, że „liczy się papier i etat”.
Nie o to chodzi w życiu moim zdaniem. Szczęśliwym życiu.

Autor: Bartek Kozek

Bartek Kozek — Mon, 03 Oct 2011 20:05:45 +0000

Tekst siłą rzeczy jest spojrzeniem subiektywnym – tym bardziej, że nie oczekuję po swojej wiedzy o kulturze kokosów i nie marudzę, że nie dorobiłem się po 3 latach studiowania BMW. Moim marzeniem jest zostać na studiach doktoranckich i podjęcie pracy naukowej, a w tym państwo – chociażby ułatwiając cięcia w stypendiach naukowych – wcale nie ułatwia sprawy, niestety.

Bez polityki rynku pracy za kilka lat zresztą i dzisiejsze przedmioty premiowane, mogą okazać się produkować bezrobotnych – już dziś, jak możemy wyczytać raport „Młodzi 2011”, bezrobocie wśród osób po kierunkach ścisłych wynosi już dziś 20%. Ale to temat na inny artykuł, podobnie jak i wiele ciekawych wątków, poruszonych w dwóch powyższych komentarzach :)

Autor: jjj

jjj — Sun, 02 Oct 2011 19:32:34 +0000

moim zdaniem faworyzujace pracodawcow zmiany sa tu istotnym, ale nie glownym czynnikiem. to, jak w przypadku wspomnianych – upraszczajac – popegieerowskich ziem, strukturalne niedopasowanie absolwentow do wymagan dzisiejszej gospodarki. I tego niewygodnego dla prekariusza faktu po prostu nie wolno przemilczac. Oczywiscie jest to glownie wina panstwa – Menis a takze innych organow zwiazanych ze szkolnictwem wyzszym, ktore w odpowiednim czasie nie zareagowaly na coraz intensywniejsze zjawisko tworzenia niezliczonych miejsc na kierunkach, powiedzmy, przyjemniejszych od tych, na ktore istnialo i mialo istniec realne zapotrzebowanie.
Ale nalezy podkreslic rowniez niski poziom swiadomosci kandydujacych, ktorzy to rok po roku powinni byli byc bardziej zorientowani jak wyglada sytuacja absolwentow.

A u nas niestety przystapiono do liczenia studentow i chelpienia sie najszybciej w europie rosnaca rzesza magistrow.
tak wiec to nie tylko 'czynniki zewnetrzne’ i tanie koszty. moze troche braku rozsadku i szczescia. Marne pocieszenie, ze nie tylko w Polsce jestesmy swiadkami tworzenia sie takiej przymusowej xxi-wiecznej bohemy

Autor: lysaczi

lysaczi — Wed, 28 Sep 2011 08:39:16 +0000

ładny tekst, poza jednym stwierdzeniem: „jest się biednym nie z własnej winy, lecz z powodu wieloletniego, absurdalnego stawiania na gospodarkę tanich kosztów pracy”

nie stygmatyzowałbym wieloletniego stawiania na gospodarkę tanich kosztów pracy – to pozwoliło Polsce (dysponującej praktycznie zerowym doświadczeniem rynkowym i będącej gigantycznie zacofanej technologicznie we wczesnych latach 90.) ściągnąć zagraniczny kapitał, nauczyć się funkcjonować w nowych warunkach gospodarczych, a także wypracować własne środki kapitałowe do prowadzenia biznesu. Bez tanich kosztów pracy niewiele byłoby zachęt do inwestowania.

Co nie zmienia faktu, ze ten konieczny krok wpędził część ludzi w biedę czy też szerzej rozumiany prekariat.