Aby nie było wątpliwości:
– resztka kanadyjskiego rolnictwa rodzinnego, jak i meksykańskie gospodarstwa rodzinne nie wytrzymały konkurencji i presji ze strony amerykańskiej i kanadyjskiej przemysłowej produkcji rolnej i w większości upadły. Rozwinęła się monokultura, wielkie ilości nawozów, herbicydów, pestycydów, zwierzęta traktowane jak towary (żadnej ochrony praw zwierząt ani troski o ich dobrostan), zatrute i intensywnie używane wody do produkcji tego co się najbardziej opłaca na eksport, czyli produkcji zwierząt na mięso i pasz kukurydzianych i sojowych dla tych zwierząt, oczywiście genetycznie modyfikowanych. Do tego erozja gleb i zawłaszczanie nasionami.

– produkcja przemysłowa towarów (manufaktury) przeniosła się w dużej części z USA, a przede wszystkim z Kanady, gdzie były raczej dobre warunki i zabezpieczenia (m.in. publiczna służba zdrowia, lepsza ochrona pracowników niż w USA) do Meksyku, gdzie powstała przygraniczna (od strony granicy z USA) strefa manufaktur, w stylu chińskim, gdzie pozbawieni gospodarstw meksykańscy rolnicy (w sumie ok 2 milionów), zagrożeni głodem, akceptują każdą pracę, nawet na niewolniczych warunkach, bez żadnych zabezpieczeń.

Do tego korporacje nie są poddawane kontrolom warunków środowiskowych i toleruje się oszczędności z ich strony na inwestycjach w zabezpieczenia środowiskowe, prawidłowe utylizowanie odpadów itp. (zresztą taki sam system zachęt, jeszcze bez TTIP, wprowadzają od 2006 r. nasze kolejne rządy, żeby ściągnąć do Polski za wszelką cenę inwestorów w wydobycie gazu łupkowego).

Ponadto (o czym Maude Barlow mówiła w swoim wykładzie, ale nie zdążyła powiedzieć w wywiadzie), rozpoczął się powolny ale stały proces przejmowania przez korporacje władzy decyzyjnej w kwestiach regulacji środowiskowych, pracowniczych itp. za pośrednictwem powołanych rad regulacyjnych, które się zadomowiły i stopniowo odgrywają coraz donioślejszą rolę w stanowieniu prawa we wszystkich tych krajach, na korzyść korporacji, ze szkodą dla pracowników, konsumentów, środowiska i zdrowia, czyli ze szkodą dla zwykłych obywateli.

Zarówno TTIP jak i CETA to początek końca jeszcze i tak nieśmiałych i niewystarczających osiągnięć cywilizacyjnych i demokratycznych Unii Europejskiej, o które walczyły pokolenia Europejsczyków – szybka spirala w dół obywateli na rzecz globalnej biznesowo-politycznej plutokracji.

Teraz jest moment, aby o tym głośno mówić naszym rządzącym elitom i wszystkim posłom.