Komentarze do: Samobójstwa na wsi – ciemna strona polskiej modernizacji

Autor: seaman

seaman — Sun, 07 Jun 2020 14:14:13 +0000

W odpowiedzi do syn rolnika. Dzieci rolników przyzwyczajone są do ciężkiej pracy, niewygód i tego, że nie ma nic za darmo. Doceniają też wartość edukacji (często nawet przeceniają), tradycji i wartości rodzinnych. Z taką podbudową jest oczywiste, ze radzą sobie lepiej niż "wychuchane mieszczuchy".

Autor: The Bill

The Bill — Sun, 17 Mar 2019 23:23:39 +0000

W odpowiedzi do Bip. Oj tak, widziałem ja raz takiego wiejskiego rolnika-biznesmena. Szelmowski uśmiech, krew w oczach, a ziemniaki które chciał mi sprzedać były w środku całe czarne, jajka nie miały żółtek, a wołowina była blada niczym kurczak. A co najgorsze - gdy z nim rozmawiałem złorzeczo się śmiał, a w tle błyskały błyskawice!

Autor: syn rolnika

syn rolnika — Sun, 17 Mar 2019 20:01:05 +0000

1. „Kiedyś co 13-14 …teraz najwyżej jeden student z rodziny rolniczej na całym roku”. Czy nie wynika to bardziej z tego, że rolników teraz jest mniej i dzieci rolników też jest mniej? Bardziej miarodajne byłoby: kiedyś x0% dzieci innych, a y0% dzieci rolników, teraz x1% dzieci innych, a y1% dzieci rolników idzie na studia.
2. Czy jest jakaś różnica pomiędzy wsią popegeerowską, a wsią niepopegeerowską? Bo wizualnie „z drogi” taka wieś wygląda zupełnie inaczej. Czy rolnik – były pracownik pegeeru, „rolnik” z hektarem ziemi pracujący też gdzie indziej i rolnik z co najmniej średnim gospodarstwem są wrzuceni do tego samego worka?
3. Strony starzy rolnicy (ci z gospodarstwami) wspominają najgorzej czasy obowiązkowych odstaw.
4. Autor pisze, że skutki likwidacji są tragiczne. Czy nie należałoby się cofnąć jeszcze trochę i powiedzieć, że to skutki powstania PGR-ów? Czegoś co „wytworzyło” grupę ludzi nieprzystosowaną do życia poza PGR-em?
5. Znam wielu rolników i dzieci rolników (roczniki 70-90) zdecydowana większość rodzi sobie dobrze lub bardzo dobrze, wielu jest po studiach.

Autor: Bip

Bip — Mon, 25 Sep 2017 19:20:13 +0000

Na wsi doszło do ogromnego rozwarstwienia społecznego. Tak jak wspomniano w tekście pieniądze „unijne” nie trafiły do wszystkich, lecz do wybranych. Bardzo często do ludzi bez kręgosłupa moralnego i jakich kolwiek skrupułów kombinatorów. Wielu rolników którzy nie byli dość „przedsiębiorczy” zostało przysłowiowymi „dziadami” ponieważ nie było ich stać na sprzęt czy inwestycje, na które ci przedsiębiorczy dostawali pieniądze z unijnego wora. To zrodziło problemy ze znalezieniem zbytu na produkowaną przez nich żywność, często bardzo zdrową i smaczną, ze znalezieniem pracowników, z poczuciem pogłębiającej się przepaści.
Najgorsze jest to że żywność produkowana przez takich „biznesmanów” jest coraz mniej zdrowa i smaczna, bo najważniejszy jest dla nich zysk. Temat rzeka…

Autor: administratorka

administratorka — Mon, 25 Jan 2016 14:41:29 +0000

W odpowiedzi do Michał Malinowski. Pisaliśmy też o tym. Polecam autorów: Marcina Wrzosa, Izę Zygmunt, Ninę Bąk i Jakuba Roka.

Autor: Beata Adamczyk

Beata Adamczyk — Mon, 25 Jan 2016 13:04:15 +0000

Zostaliśmy pozbawieni realnej spółdzielczości i przetwórstwa. Nie liczmy na Unię. Polscy rolnicy sami potrafią sobie poradzić z tanią produkcją i znalezieniem dobrych rynków zbytu, ale są grupy, dla których nie jest to korzystne (pośrednicy, logistyka, przepływ pieniędzy przez banki, etc.)

Autor: Michał Malinowski

Michał Malinowski — Thu, 23 Jul 2015 20:22:20 +0000

A kto powiedział że Unia miałaby w czymkolwiek wsi pomóc. Bo poszło nieco dotacji i zrealizowano nieco inwestycji ze środków unijnych, niewspółmiernie i tak w porównaniu ze strumieniem, który trafił do miast? Znoszenie barier celnych między krajami i otwieranie się rynków zawsze w pierwszej linii uderza w rolników, którzy muszą konkurować z tańszą, subsydiowaną żywnością z zachodu, produkowaną w bardziej zmodernizowanych farmach lepiej dostosowanych do potrzeb neoliberalnej gospodarki stojącej na wielkich sieciach handlowych. Wejście do Unii to okres upadku małych gospodarstw i przetwórni.