Postępująca prekaryzacja jest wynikiem kilku czynników. W Polsce są to np.:
– nieopłacalność „umowy o pracę” przez jej jednoczesne nadmierne opodatkowanie (ok. 40% wartości umowy) i przeregulowanie. Pracodawcy nie opłaca się zatrudnianie na umowę, która jest dla niego prawnie niekorzystna i jeszcze najdroższa z możliwych.
– Wzrost obciążeń pracy. Podatki (nazywane składkami) od pracy wciąż rosną, w szczególności składka na ZUS.
– Rzeczywista presja na obniżkę kosztów związana z globalizacją i konkurencją globalną. (W tym: Tania siła robocza w „krajach wschodzących” wywiera presję na płace w rozwiniętych gospodarkach)
– Rozrost państwa i związane z nim: coraz większa biurokratyzacja i wzrost zatrudnienia w administracji (wiele ostatnio zawdzięczamy tu UE), wzrost podatków i wymagań względem przedsiębiorstw. Blokowana w ten sposób przedsiębiorczość powoduje spadek podaży miejsc pracy, a przy stałym popycie na pracę spadek ceny – spadek płac.
– Przedsiębiorcy łatwiej wymusić zmianę trybu zatrudnienia niż obniżyć płacę w dodatku, iż tych najniższych nie może obniżyć ze względu na płacę minimalną.

Jak pokazała historia przez stulecia mechanizacja pracy nie stanowiła zagrożenia dla pracujących, ale ich wzbogacała i polepszała warunki pracy. Rozwiązaniem nie jest więc dalsze rozdawnictwo pieniędzy (co jedynie pogłębia problem), ale zwiększenie podaży pracy przez zmniejszenie nałożonego na nią obciążenia. Obniżyć opodatkowanie pracy, a w zamian zmniejszyć wydatki państwa oraz częściowo przenieś opodatkowanie na kapitał. Dodatkowo likwidować przepisy utrudniające działalność gospodarczą i blokują inicjatywy obywatelskie.