Zgadzam się z Leszkiem Gniezno. Jako konsulka miałam do czynienia z wieloma bezdomnymi Polakami. Niektórych obserwowałam jak stawali się bezdomnymi i powoli popadali w nałogi. Ulica, pozbawienie godności, ludzka pogarda, codzienna walka o przeżycie, nieuchronnie prowadzą do uzależnień – alkoholizmu lub narkomanii lub jednego i drugiego. Jednego młodego mężczyznę, dobrze wyglądającego, zdrowego, 32 lata, średnie wykształcenie, którego bezskutecznie namawiałam na powrót do Polski przewidując jego trudności w znalezieniu pracy bez znajomości języka, najpierw, mniej więcej po ośmiu miesiącach, wyciągałam z więzienia, gdzie znalazł się za kradzież wina w supermarkecie. Już był nie do poznania, trzęsły mu się ręce, widziałam, że był uzależniony od alkoholu. Znowu bezskutecznie namawiałam go do powrotu. Usłyszałam ponownie, że musi najpierw zarobić pieniądze, bo ma córkę. Kilka miesięcy później dostałam informację od policji, wraz z paszportem – chłopaka znaleziono martwego z przedawkowania narkotyków w noclegowni dla narkomanów – było to jedyne miejsce, gdzie mógł znaleźć nocleg, więc zaczął udawać narkomana, aż go jakiś dealer wciągnął w nałóg. Trwało to wszystko razem półtora roku. Przeżyłam wielki smutek i wyrzut, rozmawiając z matką i siostrą, którym wysyłałam syna i brata w trumnie. Nie miałam niestety narzędzi, aby go uchronić przed takim losem.