Ja sama jestem „sierotą migracyjną”. Moja Matka wyjechała do USA gdy miałam 11 lat- początkowo na 6 miesięcy, które zamieniły się w dotychczas już 17 lat. Zostałam z braćmi (7,8 lat straszymy) i ojcem, oraz siostrami mojej Mamy.
Wmawiano mi od lat, że to wspaniałe poświęcenie dla mojego dobra. W moim odczuciu i w wielkim skrócie- wyjazd za gotówką i za lepszym życiem jest najtchorzliwszym podejściem z możliwych. Dzieci wymagają miłości i obecności rodziców- nawet, gdy ci pracują po godzinach- oni są i być powinni. Ta obecność daje tak wiele, ile żadne rachunki budżetowe nie są w stanie doścignąć. W najgorszej biedzie, ale razem. To już tylko marzenie dla mnie. Proszę ważyć słowa, gdyż artykuły takie jak ten zachęcają do patologii, które powstają w sercach dzieci, matek i całych rodzin w skutek rozbicia rodzin. Pewnych pomyłek nie da się już naprawić! Nie życzę tego nikomu.

Witam,jestem za granicą już 8 miesięcy. W Polsce mam dwóch synów siedem i dziesięć lat. Zostały pod opieką męża i dziadków. Niestety to w jakich warunkach musiałam znosić każdy dzień nawet mając pracę w Polsce. Codziennie wracałam z pracy na nogach 5-6 km, najczęściej około północy bo tak kończyłam pracę. Do pracy również szłam na nogach, czasem na rowerze. Pomimo, że dawaliśmy z siebie wszystko z mężem, często obiadem dla dzieci było po prostu jajko sadzone z ryżem. Dziś mogą zjeść przynajmniej jakieś owoce i mięso. Tęsknie za nimi i nie nigdy nie zrozumiem tego kraju.

Prowadząc badania, rozmawiałam z wieloma migrantkami, ich dziećmi, rodzinami, które przeżywały to samo, co Pani. Sama też doświadczyłam podobnych emocji, gdyż wychowałam się w rodzinie na odległość, rozłączonej migracją zarobkową mamy. To co mogę powiedzieć na podstawie obserwacji, tych osobistych i tych badawczych, to że życie na odległość nie prowadzi automatycznie – jak chcieliby tzw. eksperci rodzinni – do rozpadu więzi. A takie przekonanie można nabyć czytając opinie pedagogów czy psychologów, które ukazują się w prasie. Choć migracja nie jest sielanką (cenny komentarz Pani Sufin-Jacquemart wyżej), to proszę mi wierzyć, poznałam rodziny, które „rozłąka” wzmocniła; rozmawiałam z dziećmi migrantek i migrantów, które dzięki migracji matki czy ojca uczyły się dojrzałości i odpowiedzialności za innych. I znam też wiele rodzin, które choć mieszkają razem pod jednym dachem, są sobie w zasadzie obce. Dzisiaj odległość geograficzna nie stanowi już takiej bariery, jaką stanowiła jeszcze kilka lat temu. Jeśli jest wola i zaangażowanie, można mieć stały kontakt ze sobą; łatwiej też sprowadzić dzieci, rodzinę do siebie.

Z pewnością matki wyjeżdżające za granicę nie są „patologią”. Patologiczne są za to nieludzkie sposoby działania tzw. ekspertów i instytucji pomocy rodzinie – moralistyczne i kompletnie oderwane od realiów życia!

Serdecznie pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję za list!
Kontakt do mnie: urbanskas@is.uw.edu.pl

Dokładnie Ilo. To nie Państwo jest winne. Wg mnie – obecny model 'do siebie’. Zarobiłem (lub udało mi się) – to buduję dom, grodzę go i żyję sobie 'śledząc informację ze kraju i świata’ ( i oczywiście denerwując się na bezduszność systemu). Dopóki ludzie nie będą łączyć się w grupy, dopóty każdy będzie samemu sobie sterem. Jednym się uda, a inni będą ledwo wiązać koniec z końcem.