Autor: Ewa Sufin-Jacquemart

Ewa Sufin-Jacquemart — Sun, 10 Jan 2016 04:20:50 +0000

Głęboka prawda wyziera z tego artykułu. Osobiście tak to właśnie odczuwam, jako Wielki Żal.
Martwię się jak nieprzyjazny i wrogi może być świat jeszcze za życia moich dzieci. Świata +4st.C nawet sobie nie jestem w stanie wyobrazić. Czy przyroda jest sobie w ogóle w stanie z takim zjawiskiem poradzić? Upały nie do wytrzymania, przede wszystkim susze. Czy nasza kultura dobrobytu, ale i złości i wrogości, jest w stanie żyć z wydzielanymi racjami wody, tak, żeby ludzie się nie pozabijali? Przeżyłam wielką wichurę we Francji w 1998 roku. Taką, która położyła wielką część lasów. Np. lasy bukowe zamieniły się w wielkie przestrzenie sterczących dwumetrowych kikutów. Ale nawet w naszym podparyskim mieszkaniu też bardzo się baliśmy. Szczelnie zamknęliśmy metalowe zewnętrzne story, ale odgłosy, które słyszeliśmy, z powodu latających mebli ogrodowych naszych i sąsiadów, łamanych gałęzi, wyjącego wiatru, trzeszczących złowieszczo targanych wiatrem stor, były przerażające. Rano znaleźliśmy wokół nas straszny widok. W naszym pięknym parku Parc de Sceaux, po kilku dniach gdy już zaczęto wpuszczać ludzi po uprzątnięciu potencjalnie niebezpiecznych elementów, odkryliśmy obraz nędzy i rozpaczy: cały rząd starych topoli wzdłuż kanałku leżał co do jednego drzewa równiutko położony w tym samym kierunku z wyrwanymi korzeniami, a piękne dostojne cisy nie miały czubków. Podobny lęk przeżyłam 28 lutego 2010 roku. Była wielka wichura rosnąca od Atlantyku wgłąb kontynentu, a ja leciałam do Luksemburga z przesiadką we Frankfurcie. Tego lotu nie zapomnę do końca życia. Nie wiadomo dlaczego wieża kontrolna dała nam polecieć. W każdym razie w Luksemburgu nie mogliśmy się nawet ustawić równo nad pasem startowym, na szczęście dolecieliśmy na resztce paliwa do Brukseli, gdzie jakoś wylądowaliśmy. A co będzie gdy takie wichury będą na porządku dziennym, na zmianę z ulewami, ekstremalnymi upałami, powodziami, inwazjami nowych owadów, znikaniem znanych nam gatunków, milionami włóczących się z kraju do kraju, z kontynentu na kontynent uchodźców klimatycznych. Co się będzie działo w miastach? Do jakiego poziomu zdziczenia dojdą ludzie? Patrząc już dziś na rosnącą nienawiść i wrogość trudno sobie wyobrazić świat za 50 lat. Te biedne zwierzęta. Arktykę bez lodowców, góry bez lodowców, całe miliony ludzi bez wody z topniejącego na wiosnę lodu. Mój żal jest wielki ale wokół mnie tylko kilka świadomych ekologów o tym rozmawia i się martwi. Nasz cichy głos się nie przebija. Nadal młodzież uczy się w szkołach, że zmiany klimatu to kontrowersja naukowa, a publiczne media ten drażliwy temat po prostu ignorują. I ta sytuacja się nie poprawi w mediach PISu, nie ma na co liczyć. Pozostaniemy z naszym żalem jeszcze długo osamotnieni w kręgu garstki zainteresowanych przyszłością planety ludzi.

Komentarze do: Głęboki żal: Jak poradzić sobie ze stratą naszego świata

Autor: Ewa Sufin-Jacquemart